ديابت دو نوع است كه ديابت نوع يك وابسته به انسولين بوده و به آن ديابت جواني گفته مي‌شود، چون بيشتر در سنين 6 تا 11 سالگي شايع بوده و نوع دوم ديابت غيروابسته به انسولين است كه در ميانسالي و سن 40 تا 45 سالگي بيشتر شايع است.
براساس تحقيقات انجام شده، ديابت نوع اول بيشتر به دليل بيماري‌هاي ويروسي دوران كودكي و بيماري‌هاي ايمونولوژيكي كه سيستم دفاعي را تحت‌تاثير قرار مي‌دهند، ايجاد مي‌شود، ولي عامل ديابت نوع دوم چاقي و كم‌تحركي است.

محققان، استرس را هم از عوامل ايجادكننده ديابت نوع دوم مي‌دانند البته تغذيه درماني در ديابت نقش بسزايي دارد، مخصوصا در ديابت نوع اول كه مبتلايان به آن كودك هستند و در سن رشد قرار دارند. براي عدم ايجاد اختلال در رشد آنها بايد در مصرف مواد مغذي تعادل برقرار باشد.

گفتني است، خوردن ميوه با پوست بخصوص سيب براي افراد ديابتي به علت فيبر موجود در پوست ميوه‌ها و كنترل قند خون توسط آن بسيار مفيد بوده و باعث كاهش چربي خون مي‌شود؛ چرا كه هر چه فيبر بيشتر باشد ماندگاري آن در روده كمتر بوده و گلوكز آزاد شده از آن كمتر خواهد بود پس در افراد ديابتي مصرف فيبر فراوان كه در ميوه‌ها موجود است، توصيه مي‌شود.