▪ خون دماغ:

جریان آزاد خون در طی جراحی می تواند مزاحم باشد و معمولاً ناشی از پارگی مخاط است که گاهی در طی جراحی اتفاق می افتد. معمولاً با پگ نمودن داخل بینی پس از اتمام جراحی کنترل می شود. خونریزی شدید نادر است.

▪ عفونت:

معمولاً ناشی از وجود میکروب های داخل بینی است که به طور نرمال وجود ندارد. اگر عفونت بینی قبل از عمل تشخیص داده شود، باید کشت انجام شود و پس از استفاده از آنتی بیوتیک مناسب قبل از عمل جراحی، انجام عمل جراحی با تأخیر صورت گیرد.

▪ هماتوم سپتوم یا خونریزی داخل غضروف:

اگر چه یک عارضه غیرشایع است ولی یک عارضه جدی است. غضروفی که خون رسانی آن قطع شده باشد، جذب می شود و احتمال ایجاد عفونت نیز دارد لذا درمان هماتوم سپتوم باید سریع انجام شود.

▪ سوراخ شدن تیغه میانی بینی:

موقعی که پارگی دو طرفه مخاط دیواره میانی رخ دهد، احتمال سوراخ شدن دیواره میانی بینی وجود دارد. از علل دیگر سوراخ شدن تیغه میانی بینی، عفونت پس از عمل، پگ نمودن وسیع بینی، بخیه های بسیار محکم و خونریزی داخل غضروف بینی، می باشد.

▪ چسبندگی های داخل بینی:

معمولاً بدنبال ضربات داخل بینی و دست کاری های مکرر می تواند ایجاد شود که منجر به انسداد راه بینی و مشکلات تنفسی برای بیمار شود.

▪ آنوسمی یا از بین رفتن حس بویایی می تواند در اثر جراحی بینی ایجاد شود، اگر چه یک عارضه شایع نیست.

▪ بی حسی کام و دندان:

جداسازی انتهاهای عصبی مشخص در منطقه جلوی بینی در بالای دندان های پیشین فک فوقانی در طی جراحی باعث بی حسی در ناحیه کام و دندان پیشین فک فوقانی می شود که معمولاً این بی حسی قابل برگشت و کوتاه مدت است.

▪ بازگشت یا باقی ماندن بدشکلی بینی:

یکی از بدترین عوارض جراحی بینی است که به دنبال جراحی های وسیع، برداشتن غضروف و استخوان ایجاد می شود. بعد از مدتی فضاهای بینی با بافت اسکاری پر می شود و منجر به چسبندگی و جمع شدگی شده و باعث درهم کشیده شدن غضروف های بینی می شود.

گاهی باعث تشکیل برجستگی های غیر حقیقی روی استخوان و غضروف های بینی و نوک بینی شده و گاهی منجر به افتادگی نوک بینی می شود. با توجه به اینکه تغییرات فوق به تدریج در دراز مدت ایجاد می شود، اجتناب از برداشتن مقادیر زیاد غضروف و استخوان در
جراحی های بینی توصیه می گردد.