مصرف موادى براى بهبود عملکرد ورزشى داراى قدمتى معادل خود ورزش است. به هر حال استفادهٔ گسترده از مواد شیمیائى پیچیده در دههٔ ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰ همگام با پیشرفت در صنایع داروسازى مدرن آغاز شد. در این دوران داروهاى جدید به جاى استخراج از منابع گیاهى یا حیوانى با استفاده از متدهاى سنتز شیمیائى ساخته مى‌شدند. به موازات آن، صنایع داروسازى براى امتحان اثربخشى و بى‌خطر بودن محصولات خود، تحولى در جریان تجزیهٔ شیمیائى ایجاد کردند. ظهور این روش‌هاى حساس غربال‌گرى داروها، براى یافتن روش‌هاى دقیق تست داروئى در ورزش حیاتى بود.


تعدادى از فدراسیون‌هاى ورزشى تست داروئى را از همان سال‌هاى دههٔ ۵۰ و ابتداى دههٔ ۶۰ آغاز کردند. این تست‌ها بیشتر براى تشخیص آمفتامین‌ها به‌کار مى‌رفتند که در آن زمان به‌نحو گسترده‌اى براى بهبود عملکرد ورزشى مورد سوء‌استفاده قرار مى‌گرفتند. آمفتامین‌ها عامل مرگ دو دوچرخه‌سوار بوده‌اند، یکى Knud Jensen که در المپیک رم (سال ۱۹۶۴) از دنیا رفت و دیگرى دوچرخه‌سوار انگلیسى به نام تامى سیمپسون که در روز سیزدهم مسابقات دور فرانسه در سال ۱۹۶۷ درگذشت. این اتفاقات ناگوار بعضى از فدراسیون‌هاى ورزشى را به تکاپو انداخت.


روش‌هاى اولیهٔ آزمایش به اندازهٔ کافى نبودند. تکنولوژى آن زمان براى تجزیهٔ ادرار ورزشکاران گاه به پاسخ‌هاى غیردقیقى منتهى مى‌شد که در جلوگیرى از مصرف این‌گونه مواد مؤثر نبود. ورزشکاران فهمیده بودند که زمان پاک‌سازى (کلیرانس) بین مصرف دارو و انجام آزمایش تنها چیزى است که براى جلوگیرى از مشخص شدن مادهٔ ممنوعه و خصوصاً متابولیت‌هاى آن اهمیت دارد. در آن زمان، ورزشکاران پس از مسابقه تست مى‌شدند و لذا حساب کردن این زمان پاک‌سازى کار چندان سختى محسوب نمى‌شد. به‌علاوه تست‌هاى موجود قادر به تشخیص استروئیدهاى آنابولیک نبودند.


اگرچه کمیتهٔ بین‌المللى المپیک از پیشگامان تدوین قانون در زمینهٔ دوپینگ و نحوهٔ آزمایش آن بود، اما پیش از آن فیفا روش آزمایش را در جام‌جهانى فوتبال ۱۹۶۶ در انگلیس پایه‌گذارى کرد. UCI (فدراسیون بین‌المللى دوچرخه‌سواری) نیز قوانین مربوط به آزمایش‌هاى پزشکى را در سال ۱۹۶۷ وضع نمود. ابتدا IOC در سال ۱۹۶۱ کمیسیون پزشکى به ریاست سِر آرتور پوریت را تشکیل داد. در سال ۱۹۶۷، این کمیته مجدداً کمیسیونى را به ریاست پرنس آلکساندر مرود (Merode) بلژیکى که خود دوچرخه‌سوار بود و براى ایجاد برنامه‌هاى کنترل و دوپینگ در دههٔ ۵۰ اقدام کرده بود، تشکیل داد. این کمیسیون سه مسؤولیت عمده داشت:


۱. در زمینهٔ تجهیزات پزشکى و ملحقات آن و نیز امکانات دهکدهٔ المپیک به کشور میزبان بازى‌هاى المپیک راهنمائى و کمک مى‌کرد.


۲. کنترل دوپینگ بازى‌هاى المپیک را برعهده مى‌گرفت، یعنى داروها و روش‌هاى دوپینگ را طبقه‌بندى کرده و در صورت تخطى از قوانین مربوط به دوپینگ مجازات‌هائى را پیشنهاد مى‌کرد.


۳. تائید جنسیت زنان شرکت‌کننده در رقابت‌ها را برعهده داشت و براى آنهائى که مورد تائید قرار مى‌گرفتند، مجوز شرکت در مسابقه صادر مى‌نمود.


کمیتهٔ بین‌المللى المپیک اولین کنترل اجبارى دوپینگ را در بازى‌هاى المپیک زمستانى Grenoble فرانسه (سال ۱۹۶۸) سپس در المپیک تابستانى مکزیکوسیتى در همان سال پایه‌ریزى کرد. در آن زمان لیست داروهاى ممنوعه شامل مسکن‌هاى مخدر و داروهاى محرک منجمله محرک‌هاى سیستم روانى حرکتی، آمین‌هاى مقلد سیستم سمپاتیک و محرک‌هاى متفرقه سیستم عصبى مرکزى بود. اگرچه احتمال مى‌رفت که استروئیدهاى آنابولیک آندروژنیک هم در آن زمان استفاده شوند، روش‌هاى آزمایش آنقدر پیشرفته نبودند تا بتوان این داروها را هم به لیست داروهاى ممنوعه اضافه کرد.


وقتى آزمایش دوپینگ در بازى‌هاى سال ۱۹۶۸ انجام گرفت، ماهیتى محدود داشت. در این مسابقات یک ورزشکار به‌علت مصرف الکل از دور مسابقه‌ها اخراج شد. کمیتهٔ بین‌المللى المپیک با محدودیت‌هاى مسؤولیت خود در زمینهٔ کنترل دوپینگ آشنا بود. نشریهٔ خبرى IOC در آگوست ۱۹۶۸ مى‌نویسد: وظیفهٔ کمیتهٔ بین‌المللى المپیک آگاه ساختن کمیته‌هاى ملى المپیک و فدراسیون‌هاى بین‌المللى و نیز پایه‌ریزى یک سیستم آموزشى است. در هر حال IOC قوانین خاص خود را دارد و دوپینگ را تعریف کرده است. تدارکات توسط کمیتهٔ برگزارکننده انجام مى‌گیرد، ولى تست کردن واقعى در دست دیگران است. این مسؤولیتى است که IOC حاضر به قبول آن نیست.


بعداً IOC مسؤولیت‌هاى خود را در تعیین آزمایشگاه‌هاى معتبر و نیز برنامه‌‌ریزى تست دوپینگ در بازى‌هاى المپیک گسترش داد. این کمیته مسؤولیتى براى آزمایش در زمان خارج از مسابقات نداشت، اگرچه به‌علت وجود آزمایشگاه‌هاى معتبر و انتشار لیست مواد ممنوعه و روش‌هاى پذیرفته شده در اکثر ورزش‌ها براى کنترل دوپینگ، به وضوع با این مسئله نیز درگیر بود.


اولین آزمایش همه‌جانبه در میان ورزشکاران المپیک در بازى‌هاى تابستانى ۱۹۷۲ مونیخ انجام پذیرفت. اینجا هم آزمایش محدود به مسکن‌هاى مخدر و سه دسته از محرک‌ها بود. با این وجود آزمایش‌ها به‌نحو وسیع‌ترى انجام پذیرفتند و ۲۰۷۹ نمونه مورد آزمایش قرار گرفتند. هفت ورزشکار از دور مسابقات کنار رفتند و یکى هم قبلاً از بازى‌هاى المپیک زمستانى در ساپورو اخراج شده بود.

فرستاده شده در دوپینگ